Czytam dzisiaj w Rzeczpospolitej artykuł: „Podkręcone wyniki z matur” i dowiaduję się, że może nawet 15 000 uczniów zawyżono wyniki, tak, aby mogli zdać maturę. To akurat wiadomo nie od dzisiaj. Dalej czytam, że przewodniczący CKE jest oburzony i mówi o łamaniu prawa… no i tutaj myślałem, że upadnę na podłogę i zacznę tarzać się ze śmiechu. Bo jeśli problem istnieje, to sprawcą tego problemu nie jest zwykły egzaminator, który chce sprawdzić, dorobić i iść do domu, a prawdopodobnie właśnie ci z CKE (albo jeszcze wyżej). A wiem to z kilkuletniego doświadczenia w sprawdzaniu matur, oraz z corocznych relacji koleżanek, i kolegów, sprawdzających matury z polskiego, matematyki (w tych przedmiotach „obowiązuje” próg zdawalności).
Autor: Jarek Bloch (Strona 20 z 24)
Właśnie przeczytałem, że MEN umywa ręce w walce szkół z telefonami komórkowymi i mówi dyrektorom: radźcie sobie sami. Oczywiście MEN wie, że nie wspierając, skazuje wysiłki dyrektorów, w tym względzie, na nieskuteczne. Bo nawet jeśli dyrektor zacznie „walczyć” z telefonami na lekcji, to przyjedzie ktoś z kuratorium (wezwany zapewne przez nadgorliwego rodzica) i sprawa upadnie. Dyrektorowi, Kuratorium zarzuci, że nie przestrzega prawa, nauczyciel, który sprawę nagłośnił będzie musiał przeprosić ucznia, a uczniowie… po raz kolejny będą zrywać boki, śmiejąc się z niemocy szkoły. Bo szkoła staje się chłopcem do bicia z którym coraz mniej osób się liczy…
Edukacja podobno największym problemem (obciążeniem) samorządów jest. Niestety, przed kolejnymi wyborami samorządowymi, nijak dostrzec nie mogę zainteresowania tą tematyką u kandydatów na radnych. Można powiedzieć, że unikają tego tematu jak ognia. Wszak trzeba by tutaj odpowiedzieć na parę niewygodnych pytań, lub, nie daj Boże, można by coś komuś nieopatrznie obiecać. Lepiej więc nie mówić wcale.
Minął Dzień Nauczyciela. Dzień wolny, ale nie do końca. Bo co to oznacza: dzień bez zajęć edukacyjnych? Czyli jaki? Uczyć młodzieży nie trzeba, młodzież uczyć się nie musi, więc raczej wybierze towarzyskie spotkania poza szkołą, bo skoro nie ma zajęć edukacyjnych, to jest wolne, a skoro wolne, to nie ma szkoły. Dylemat ma jedynie nauczyciel, który podobno ma wtedy święto…
Przeczytałem ostatnio bardzo ciekawy artykuł Krzysztofa Kruszewskiego (w Przeglądzie) pt. „Kubuś fatalista i naprawianie oświaty”, zakończony świetną konkluzją („można konia doprowadzić do wody, ale nie zmusić go, by pił”). Rzecz dotyczyła między innymi znalezienia takiego kanonu lektur, który czytało by młode pokolenie. Przyznam, że poruszyła mnie ta myśl, bo sam pracując w szkole wiem, że wielu lektur młodzież nie czyta, a tzw opracowania, to coś, czym można się zrazić do literatury, aniżeli ją zgłębić i pokochać.
Czytałem ostatnio listę priorytetów Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Po przeczytaniu poczułem lekkie deja vu, bo o tych pomysłach słyszę nieprzerwanie od kilkunastu lat i… nic się nie zmienia. Teraz raczej także nic się nie zmieni, bo samym chciejstwem potęgi naszej nauki się nie zbuduje, tym bardziej, że potęga ta była w ostatnich kilkunastu latach skutecznie podmywana i przypomina dziś kolosa na glinianych nogach. Polska jako kraj innowacji? To dlaczego nasi politycy skutecznie zrobili z naszego kraju montownię zagranicznych produktów z tanią siłą roboczą jako największym atutem? Oczywiście politycy muszą coś gadać, dzięki temu czują, że istnieją i prawdopodobnie podnosi się ich samoocena. A jaka jest sytuacja faktyczna? Wystarczy przeczytać komentarze pod pomysłami ministerstwa i widzimy, że zepsute są fundamenty na których nauka nasza się opiera. Internauci są jednomyślni (a ja się z nimi zgadzam).
Nadchodzi kolejny rok szkolny. Kolejny naznaczony piętnem niżu demograficznego. Ciężki rok dla szkół średnich i wyższych, z których wiele walczy o przetrwanie. Nadal jednak trwa boom edukacyjny, choć sama młodzież mówi już o tym, że niekoniecznie przyczyną jego jest pęd do nauki, lecz zwyczajnie… konieczność zrobienia czegokolwiek, by odroczyć w czasie skok w brutalny i niczego nie gwarantujący rynek pracy. Ot… studiowanie dla studiowania. Nie mam głowy do interesu, będę se magistrem.
Czytając dzisiejsze wiadomości na portalach, zwróciła moją uwagę informacja na temat deklaracji wiary dla nauczycieli. W odpowiedzi na głupie pomysły, pani minister Kluzik-Rostkowska mówi mądrze: „Szkoła powinna być neutralna światopoglądowo”. Mówi dobrze, bo gdyby tak nie powiedziała, to nagięła by prawo, gdyż na mocy Konstytucji i KN szkoła powinna taka być. Kłopot w tym, że to, co deklaruje Pani Minister, w życiu codziennym wygląda trochę inaczej. Czy rzeczywiście szkoła jest neutralna światopoglądowo?
Znów fatalne wyniki matur z matematyki. Ja myślę, że i tak zbyt dobre. Było by gorzej ale część wyników w granicach 27-29% została zapewne naciągnięta (wiadomo: prikaz z góry, by nie wyszło fatalnie). Mnie te wyniki nie dziwią, zbyt dobrze znam realia polskiej szkoły.
W TV króluje afera taśmowa, ale nie o niej chciałem pisać. Tak sobie zamarzyłem, by ktoś kiedyś odnalazł taśmy na których polscy politycy rozmawiali o naszych wielkich reformach edukacyjnych. Czy wzięli pod uwagę różne uwarunkowania, czy tylko ktoś rzucił luźny pomysł? Czy słuchali opinii praktyków, czy może powstały tylko na bazie pomysłów teoretyków? Czy konsultacje były przeprowadzone solidnie, czy może tylko tak, żeby były? Czy napisano scenariusze rezerwowe, na wypadek gdyby plany polityków nie wytrzymały konfrontacji z rzeczywistością, czy z góry założono, że NAM wyjść po prostu nie może. A może plany były zbyt nierealne? Może trzeba było zmiany rozłożyć na wiele lat? Czym zasłużyliśmy sobie na tyle swoistych edukacyjnych „terapii szokowych”, w tak krótkim czasie? Czy tam na górze nie zastanowiono się nad tym, że największym przegranym są kolejne roczniki dzieci, którym zamiast solidnej podstawy programowej fundujemy eksperyment? I nie chodzi o to, by szukać na siłę winnych psucia oświaty, by kogoś oskarżać. Chciałbym po prostu wiedzieć, jak podejmowane są decyzje, od których zależy moja praca i los wielu roczników uczniów, na których przeprowadzono eksperyment?
