Jeśli ktoś nie ma pieniędzy na podstawowe potrzeby, a przynajmniej tak twierdzi, to nie chodzi po sklepach by kupować kolejne rzeczy. Ta zasada dotyczy każdego rodzaju działalności, stosują ją firmy i prywatne gospodarstwa. MEN żyje w innej rzeczywistości. Podstawowe problemy oświaty nadal czekają na rozwiązanie (rzekomo nie ma na ich rozwiązanie pieniędzy), a wymyśla się coraz to nowe rzeczy, które wymagają finansowania…
Kategoria: Co z tą edukacją ? (Strona 3 z 24)
Nagrody dla nauczycieli pasjonatów to miły gest na Dzień Nauczyciela. W iście korporacyjnym stylu 300 szczęśliwców zostanie docenionych i otrzyma zastrzyk gotówki. Reszta pasjonatów dostanie w przyszłym roku wyrównanie inflacyjne, co być może przyspieszy ich decyzję, by przestać być pasjonatem. Tylko te kryterium oceny kto jest pasjonatem… Obawiam się, że w MEN o pasjonatach wiedzą niewiele…
Jeśli nie radzisz sobie z bieżącymi problemami to najlepiej zrobić krok naprzód, wtedy opinia publiczna zwróci uwagę na nowy pomysł, a stare problemy rozmyją się i stracą na znaczeniu. Tak chyba stało się obecnie, bo pomimo otwartych kilku niedokończonych frontów robót, ministerstwo otwiera kolejny. Pomysł by przyrodą zastąpić wszystkie przyrodnicze przedmioty nie jest nowy. Tym razem dotyczy podstawówki. Jednak przygotowania do takiej operacji powinny potrwać około dekady, a potrwają niecałe 2 lata. To gwarantuje wielką klapę. Papier w Polsce zniesie wszystko, lecz życie zwykle nie nadąża za ministerialną teorią…
Minister Nowacka forsując zmiany w nauczaniu religii w szkołach naruszyła status quo, które panowało w tej materii od początku istnienia IIIRP, niezależnie od rządzącej ekipy. Jednak środowiska blokujące zmiany przez swój upór mogą jedynie zwiększyć niechęć społeczeństwa, bo zmiany są potrzebne. Zmiany mogą być też korzystne dla samego kościoła, zakładając oczywiście, że w tej batalii chodzi o wiarę, a nie o pieniądze… Kościelny beton będzie blokował zmiany i może wygra pierwszą bitwę, choć będzie to zwycięstwo pyrrusowe…
Za kilka dni początek roku szkolnego. Pani minister deklaruje, że chciałaby odbudować prestiż zawodu nauczyciela. Jednak na razie ta odbudowa będzie
(jak usłyszałem) bezkosztowa… Bezkosztowa czyli jej nie będzie, bo nie można odbudować prestiżu zawodu, którego wykonywanie obwarowane jest szeregiem wymagań, a w którym zarabia się mniej niż osoba bez wykształcenia…
Gdy po wyborach parlamentarnych formował się nowy rząd, zamieściłem na tym blogu wpis „Klątwa Alei Szucha”, życząc nowej Pani Minister, by działała mądrzej aniżeli wiele jej poprzedniczek i poprzedników. Szkoły przygotowują się do kolejnego roku szkolnego, tymczasem mam wrażenie, że władze ministerstwa nie mają zbyt wiele do zaoferowania środowisku oświatowemu. Kilka chaotycznych działań, nieskonsultowanych z nauczycielami, impas w rozmowach o kolejnych podwyżkach, bez czego nie przyjdą tu pracować młodzi nauczyciele, tworzy obraz braku koncepcji na przyszłość…
Dziś o problemie, który dotyka szkół osiągających sukcesy. To koszty, które nauczyciele, szkoły, rady rodziców lub opiekunowie muszą ponieść wyjeżdżając
z uczniami na finały rozmaitych konkursów. Koszty, które szkoły lub rady rodziców starają się co prawda refundować, naginając czasem rzeczywistość, ale
o które trzeba się prosić, a przecież nie powinniśmy się o to prosić. To tak jakby na mistrzostwach świata, przed otrzymaniem medalu przez zawodnika, trener musiał wykonać przelew za to, że może tam być…
Na początku tego tygodnia na stronach MEN ukazała się zachęta do prekonsultacji w sprawie podstaw programowych. Władze MEN po raz kolejny powtarzają błąd, przed którym ostrzegało ich całe środowisko oświatowe. Byle tylko zmiany wprowadzić od września… Po co tak szybko? Nikt nie kwestionuje konieczności zmian w podstawach programowych, czy też w zadaniach domowych. Ale jeśli zrobi się te zmiany na ” łapu-capu” , to efekt będzie odwrotny od zamierzonego, a dobre pomysły spłoną w ogniu krytyki przez ich złe przygotowanie i zbyt szybkie wprowadzanie. Po raz kolejny też ministerstwo występuje w roli wszechwiedzącego. Klątwa Szucha działa, niewiele się zmienia…
Pani minister zaczęła urzędowanie od wymiany kuratorów w poszczególnych województwach. To dobry ruch, bo przykład pani Nowak pokazywał do jakiej patologii doprowadzili ten urząd poprzednicy, teraz powinny za tym pójść decyzje o odpolitycznieniu tego urzędu. Pozytywne na razie jest to, że ludzie zgłaszają mnóstwo pomysłów na zmiany w oświacie, choć często są to pomysły gryzące się. Ale to dobrze, bo to oznacza, że widzimy szansę na jakiekolwiek przemiany, czego nie widzieliśmy jeszcze kilka miesięcy temu. Jednak pani minister powinna wykazać się tu sporą dozą ostrożności, by zrobić coś dobrego dla oświaty (niekoniecznie efektownego) i nie popaść przy tym w śmieszność. Dosyć już mamy śmiesznych lub tragicznych ministrów…
Pamiętam gdy fotel ministra edukacji obejmował Roman Giertych. Środowisko nauczycielskie chwytało się za głowę. „Jak to? Narodowiec ministrem oświaty?” – pytano. Wtedy jeden z moich kolegów powiedział mi: „Jeszcze kiedyś zatęsknisz za Giertychem”. Zaśmiałem się, bo nie dopuszczałem takiej opcji, ale jednak po latach przyznałem mu rację, bo potem było coraz gorzej. Wśród nauczycieli krąży żart, że budynek w Alei Szucha, gdzie mieści się Ministerstwo Edukacji, działa dziwnie na ludzi. Podobno po wejściu tam rozsądni ludzie tracą głowę i podejmują głupie decyzje. Polska szkoła od lat nie ma szczęścia do ministrów edukacji. Jak będzie tym razem? Przypomnijmy sobie poczet lokatorów z Alei Szucha.
